Μήνυμα με πολλούς αποδέκτες...

Ετοιμάζουν φιέστα - παρουσίαση του νέου δοκιμαστικού ηλεκτρικού λεωφορείου IRIZAR στο Α/Σ του Ρουφ. 

Θα τολμήσουν να καλέσουν και την πολιτική ηγεσία και αν ναι, 

• Την ώρα της παρουσίασης που θα κρύψουν από τις κάμερες τα χαλασμένα τρόλλεϋ που βρίσκονται μέσα στο Α/Σ; 
• Που θα κρύψουν την αγανάκτηση του τεχνικού προσωπικού; (ποιου τεχν. προσωπικού; τρεις κι ο κούκος έχουν απομείνει)
• Πως θα δικαιολογήσουν στον πολιτικό τους προϊστάμενο τις συνθήκες Σαχάρας που επικρατούν στο χώρο εργασίας; 

Αλλά ξέχασα, θα είναι παρών ο μικρός γκαιμπελίσκος της Ένωσης, που θα πετάει τη μπάλα στην εξέδρα και με το κλίμα τρομοκρατίας που έχει επιβάλει, δεν περιμένει αντιδράσεις... 

Μέχρι τώρα ήταν η κακή τεχν. υπηρεσία που δε δρομολογούσε Vanhool στον Πειραιά, τώρα που δεν υπάρχει όχημα για δρομολόγηση, λόγω έλλειψης τεχνικού προσωπικού και ανταλλακτικών τι θα πει ο συνδικαλιστής "Δημόσιος Υπάλληλος"; 

Πως θα δικαιολογηθεί στα πρόβατα, που νομίζουν ότι επειδή συνομιλούν μαζί του, ότι κάνουν και διοίκηση; 

Πες τε στον γκαιμπελίσκο, ότι και όλους τους οδηγούς να κατεβάσει σαν τεχνίτες  στο Α/Σ, είναι μαθηματικά βέβαιο, ότι από Δευτέρα, δε θα υπάρχει όχημα για δρομολόγηση. 

Θα πρέπει να είναι κανείς τυφλός για να μη δει, που μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια, ούτε το θερινό 2, δε θα μας σώσει... 

Συνεχίστε την Ανάγνωση

Συνδικαλιστές, οι σύγχρονοι επιστάτες.

Κι αρχίζουν τα παράλογα να μοιάζουν λογικά.

Θα λυθεί το πρόβλημα της χώρας αν η εργασία γίνει δουλεία, αν υποβοηθήσουμε το κεφάλαιο να εγκαταστήσει πλήρως τη σύγχρονη οικονομική φεουδαρχία, αν στερήσουμε από την πλέμπα το δικαίωμα της αξιοπρέπειας και την αλυσοδέσουμε στα σύγχρονα Λαύρια, όπου θα μακαρίζουν τον αφέντη τους που τους δίνει την δυνατότητα να τον υπηρετούν ακόμα μία μέρα.

Ο αναγεννημένος, κάπου στην Εσπερία, βυζαντινός τρόπος ελέγχου των κρατιδίων, εγκαθιστά πρόθυμους και επαρκώς καταρτισμένους Ρηγάδες σε όλα τα προτεκτοράτα, που μάχονται ψυχή τε και σώματι για τα ιδανικά των ολίγων.

Χάντρες και βραχιόλια, πείθουν τους ιθαγενείς να δίνουν το χρυσό του μόχθου τους στους κονκισταδόρες της νέας τάξης.

Δουλειά από το πρωί μέχρι το βράδυ, η οικογένεια δεν είναι απαραίτητη, οι νέοι, αν τα καταφέρουν, μπορούν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους μετά την είσοδο τους στην μέση ηλικία, το ασφαλιστικό κόστος δεν μπορεί να συνδέεται με την παραγωγή αλλά πρέπει να μειώνεται, ελαχιστοποιώντας τις απαιτήσεις των δουλοπαροίκων.

Οι σύγχρονοι επιστάτες, έχοντας μετονομαστεί σε συνδικαλιστές, κάνουν εθιμοτυπικές πλέον κινήσεις.

Μία μέρα απεργίας και, απ' ότι φαίνεται, μία στάση μεθαύριο, όχι καν για την τιμή των όπλων, καθώς αυτά έχουν παραδοθεί αμαχητί και δεν είναι ούτε παραπόδα, αλλά για στάχτη στα μάτια.

Τα πεζοδρόμια που γίνονται, όχι για την εξυπηρέτηση του κόσμου, όχι για να ζήσουν κάποιες οικογένειες, αλλά για να ευημερούν οι εργολάβοι και οι συν αυτώ, στέκουν ακόμα εκεί περιμένοντας μια νέα απόφαση κάποιου δημοτικού συμβουλίου για ανακατασκευή και αναδιάρθρωση κάποιων τραπεζικών λογαριασμών.

Δεν χρειάζεται να τα σπάσουμε, αρκεί να δείξουμε στον διπλανό μας να περπατήσει σε αυτά και όλοι μαζί σαν πλημμυρικό κύμα να τσακίσουμε τα δουλεμπορικά τους.

Συνεχίστε την Ανάγνωση

Εργασιακός μεσαίωνας ή ελεύθερη κοινωνία;

Οκτάωρο, πενθήμερο.

Και λοιπόν; Αν δηλαδή δουλέψεις δεκάωρο τετραήμερο, δεν είναι καλύτερα;

Είκοσι δύο μέρες το μήνα εργασία, έντεκα μήνες το χρόνο.

Και λοιπόν; Αν δουλέψεις τριάντα μέρες το μήνα, εννιά μήνες το χρόνο, δεν είναι καλύτερα;

Τι απαντάει η δήθεν αριστερά; Η αριστερά των συνθημάτων; Η αριστερά που δεν δίνει επιχειρήματα στον απλό εργαζόμενο, αλλά τον θέλει στο μαντρί της, άβουλο και υπάκουο στα μακετοποιημένα κελεύσματά της;

Το κεκτημένο οκτάωρο και πενθήμερο, έχει διαμορφώσει κοινωνικές συμπεριφορές και κοινωνικά status.

Δουλεύω οκτώ ώρες  7:00- 15:00 και μετά, κάπου εκεί, βρίσκομαι με την οικογένειά μου, τους φίλους μου και λειτουργώ ως κοινωνικό όν και όχι ως ταμειακή μηχανή ή ως άλλο εξάρτημα ενός συστήματος που μηδενίζει τον άνθρωπο για να ευημερούν οι αριθμοί του.

Η δε ημέρα η εβδόμη,  αποτελεί μια μέρα που η κοινωνία ζει όλη μαζί και η θέσπιση της ως αργία δεν έχει να κάνει με το θρησκευτικό συναίσθημα, αλλά με την δυνατότητα που δίνεται σε όσον το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους να ζήσουν και αυτοί, πηγαίνοντας μία επίσκεψη, μια εκδρομή, ένα θέατρο ή όπου θέλει ο καθένας, συναντώντας και άλλους φίλους, γνωστούς, συγγενείς, ενδυναμώνοντας έτσι την κοινωνική συνοχή.

Δεν είναι θέμα ξεκούρασης ή χρημάτων.

Μπορεί ο πιτσιρικάς να σου πει ότι εγώ αντέχω δεκάωρο, και προτιμώ ένα εξτρά ρεπό.

Μπορεί οι λογιστές να σου αποδείξουν ότι τα εισοδήματα σου θα είναι ίδια.

Είναι θέμα για το αν σου δίνεται η δυνατότητα να ζήσεις και όχι απλώς να επιβιώσεις, ώστε να μπορείς να παράγεις για αυτούς σαν μια καλοσυντηρημένη μηχανή.

Επιτίθεμαι στην αριστερή πτέρυγα του αστικού συστήματος ακούγοντας την δεξιά να επαγγέλεται ανάπτυξη, μειώνοντας το εργατικό κόστος και ουδείς δεν ζητά, όχι απλώς αύξηση μισθών, αλλά την αύξηση του ποσοστού συμμετοχής του εργατικού κόστους στον παραγόμεγο πλούτο.

Δεν είναι δυνατόν μισθωτός να μην έχει την αίσθηση για τα συμφέροντα του και να δέχεται άλλοι να παίρνουν την μερίδα του λέοντος, χτυπώντας τους μάλιστα παλαμάκια που του επιτρέπουν να υπάρχει.

Η ελεύθερη αγορά είναι μια υπέροχη αγορά.

Δεν χρειάζεται να την φοβόμαστε, αλλά να της βάλουμε κανόνες δικαιοσύνης, αλληλεγγύης και ισοκατανομής.

Όσο την αναθεματίζουμε, χωρίς να ζητάμε τον έλεγχο της αλλά την εξαφάνιση της, τόσο θα δίνουμε την δυνατότητα στους γύπες και τα λοιπά όρνια να την κάνουν ακόμα πιο ασύδοτη.

Την ζωή την πιάνεις από τα μαλλιά, δεν την αρνείσαι.

Συνεχίστε την Ανάγνωση

Συνδικαλισμός: Ιδού πεδίον δόξης..

Έρχονται αλλαγές στα εργασιακά, όπου πλέον ένας εργαζόμενος θα αποτελεί αυθύπαρκτα το έτερον μέλος του διαλόγου, σε έναν κόσμο που το κράτος υπάρχει για να επιβάλλει νόμους κατ' επιταγήν και όχι δικαιοσύνη.

Ο κρατικός παρεμβατισμός αφορίζεται από όλα τα μισθοφορικά think tanks, αφήνοντας τον κάθε αδύναμο στον λάκκο των λεόντων, τον οποίο τώρα τον ονομάζουν ελεύθερη αγορά.

Στηριζόμενοι στο, απόλυτα φυσιολογικό, πως ο καθένας μας τρέχει για τον επιούσιο αναλώνοντας μάλιστα όλες του τις δυνάμεις γι αυτό, και έχοντας μετατρέψει τον συνδικαλισμό σε εσώρουχο για τα οπίσθια της εξουσίας, δεν τους είναι δύσκολο να ελέγξουν τον μηχανισμό της κοινωνικής διαιτησίας και να αυθαιρετούν ανήθικα μεν, νόμιμα δε.

Σε μία κρατική επιχείρηση, υπάρχουν πλέον εργαζόμενοι δύο ταχυτήτων και οι συνδικαλιστικοί της φορείς, που δεν είναι και λίγοι, όχι απλώς το δέχονται, αλλά συγχαίρονται των εργοδοτικών - κρατικών τακτικών.

Προσεγγίζουν τους νέους εργαζόμενους, προσπαθώντας να τους πείσουν πως έτσι λέει ο νόμος, άρα δεν γίνεται τίποτα, και πως οι ίδιοι θα είναι δίπλα τους στις υπόλοιπες καθημερινές δυσκολίες.

Δεν τους λένε ότι πρέπει να αγωνιστούμε για Σ.Ε που να αναγνωρίζει την προϋπηρεσία τους, προδικάζοντας για το μέλλον πως οι κινητοποιήσεις δεν έχουν νόημα, και κυρίως δεν αναφέρουν πως οι καθημερινές δυσκολίες τους είναι ασύμμετρο δημιούργημα των συνδικαλιστών, ώστε να έχουν πελάτες - ψηφοφόρους.

Για ότι ακολουθήσει στα εργασιακά κανείς πλέον δεν έχει άλλοθι.

 Ο καθένας πρέπει να επιλέξει το τέρας που θα τον φάει ή το σπαθί που θα κρατήσει.

Συνεχίστε την Ανάγνωση