Ασθενείς Αστικές Συγκοινωνίες

Η Ελλάδα, λένε, διανύει τώρα την εποχή της μεταρρυθμιστικής «κόπωσης» (ή, καλύτερα, ενός μεταμνημονιακού «πένθους»). 

Βήμα σημειωτόν προς «αναδιάταξη» διαρθρωτικών, οικονομικών αλλά και κοινωνικών μεταρρυθμίσεων και κανόνων. 

Μετά από 5 χρόνια τίποτε δεν θα είναι ίδιο όπως πριν. 

Ούτε στο ασφαλιστικό ούτε σε θέματα απασχόλησης κι επιχειρηματικότητας. Τι καλό θα προκύψει, άραγε, στην παιδεία, στις επενδύσεις ενεργειακών και πλουτοπαραγωγικών πηγών; Στις ιδιωτικοποιήσεις, στην υγεία, στη φορολογία, στα συναρμολογούμενα παίγνια της «μικρής ΔΕΗ» και του χρυσωρυχείου, στα ακανθώδη χωροταξικά, σε παραλίες, στα μεγάλα έργα υποδομών; 

Κονταροχτυπιούνται πολλοί στην αρένα την Ελληνικής Πολιτείας με ιδέες και απόψεις, έτοιμοι «να υλοποιήσουν» και, τελικά, όλοι (όσοι προτείνουν κι όσοι αποφασίζουν) διαψεύδονται. Το έδαφος δεν είναι αρκούντως γόνιμο ούτε στέρεο, ώστε να χτίσεις επωφελείς δομές οικονομίας...

Παράδειγμα και των παραπάνω η μονοδιάστατη αστική συγκοινωνία της Θεσσαλονίκης, κυρίαρχος κλειδοκράτορας και ταυτόχρονα, ασθενής επαίτης. 

Τα (δικά της) στοιχεία δείχνουν ότι το υψηλό λειτουργικό της κόστος από το 2004 ώς το 2012 διογκώθηκε αποπληθωρισμένα κατά 50%, με ιδιαίτερα υψηλούς δείκτες δαπανών προσωπικού και μεταβλητών δαπανών ανά διανυόμενο οχηματοχιλιόμετρο. 

Μολονότι τα οχηματοχιλιόμετρα παρέμειναν σχετικά σταθερά! Και λοιπά και λοιπά... Το κράτος τι εμφανίζει; 

Ασυνέπεια, λόγω στενότητας, σε αυτά που έχει αβλεπί ανοήτως αποδεχθεί στο τρυφηλό παρελθόν. Τείνει να συναινέσει και σε αύξηση κομίστρου! Η μπάλα στην εξέδρα, τα σκουπίδια κάτω από το χαλί! 

Ως πότε, όμως, ο φορολογούμενος θα βάζει το χέρι στην τσέπη υπέρ προστασίας δήθεν αδυνάτων; Σε εποχές που, εξαιτίας οικονομικής κρίσης και αυξημένου κόστους μεταφοράς με ιδιωτικά μέσα, σε σχέση με τα διαθέσιμα εισοδήματα, θα έπρεπε ο ΟΑΣΘ με αυξητικό κύκλο εργασιών να παίρνει μεγαλύτερο μερίδιο αγοράς από ΙΧ και ΤΑΞΙ; 

Κι όμως, τα έσοδά του από εισιτήρια (πρακτικά, τα μοναδικά έσοδα) καλύπτουν μόλις το 1/3 του λειτουργικού κόστους! 

Με δεδομένο ότι η συμβολή του κράτους στη χρηματοδότηση του όποιου υπολοίπου μέρους του λειτουργικού κόστους του ΟΑΣΘ, σύμφωνα με ευρωπαϊκές επιταγές, δε θα μπορεί στο μέλλον να ξεπεράσει το 40%, τι άλλο παρά γκρεμός είναι η τελική κατάληξη; 

Πόσες ανανήψεις ενός ασθενή στο θάλαμο εντατικής θεραπείας μπορούν να συμβούν;

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΣΚΑ
Συγκοινωνιολόγου

ΠΗΓΗ

Posted in: Μ.Μ.Μ.,ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ,ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ