Τρίτη, 24 Μαΐου 2016

Κραυγές και υποκρισία για το υπερταμείο αποκρατικοποιήσεων

Απόψεις & Σχόλια του Στάθη Θ. Πολίτη
Μέσα στον ορυμαγδό των νέων φορομπηχτικών μέτρων που νομοθέτησε η κυβέρνηση και που αποτελούν το "κερασάκι στην τούρτα" για τον ιδιωτικό τομέα και την ισοπεδωμένη αλλά συνεχιζόμενα διωκόμενη μεσαία τάξη, ψηφίστηκε και η δημιουργία του υπερταμείου αποκρατικοποιήσεων.

Για το συγκεκριμένο, χύθηκε πολύ μελάνι τις τελευταίες ημέρες, ενώ δεν έλειψαν και οι γνώριμες πλέον εξάρσεις λαϊκισμού περί "εθνικού ξεπουλήματος", οι οποίες όμως αυτή την φορά προήλθαν και από ορισμένα αντιπολιτευόμενα χείλη, γεγονός που μπορεί να χαρακτηριστεί και ως μη αναμενόμενο.

Αξίζει συνεπώς να ξεκαθαριστούν ορισμένα ζητήματα σχετικά με τη λειτουργία του υπερταμείου, ώστε να μην δημιουργούνται λανθασμένες εντυπώσεις.

Στη δικαιοδοσία του Ταμείου θα υπαχθούν δεκάδες χιλιάδες ακίνητα του δημοσίου μαζί με το σύνολο των δημοσίων επιχειρήσεων όπως για παράδειγμα τα ΕΛΤΑ, ο ΟΑΣΑ, ο ΟΣΥ και σε δεύτερο χρόνο η ΔΕΗ, η ΕΥΔΑΠ, η ΕΥΑΘ, η Αττικό Μετρό και δεκάδες άλλες.

Η έδρα του Ταμείου θα είναι στην Αθήνα, η διάρκειά του 99 έτη και το μετοχικό του κεφάλαιο 40 εκ. ευρώ. Θα λειτουργεί με εποπτικό συμβούλιο με πενταετή θητεία, το οποίο θα διορίζει και θα εποπτεύει το διοικητικό συμβούλιο. Τρία μέλη του εποπτικού συμβουλίου θα επιλέγονται από το ελληνικό Δημόσιο, ενώ δύο μέλη, θα επιλέγονται απευθείας από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Οι δε αποφάσεις θα λαμβάνονται με ισχυρή πλειοψηφία, καθώς προβλέπεται η θετική ψήφος τουλάχιστον τεσσάρων μελών.

Συνεπώς, πόθεν τεκμαίρονται τα περί εθνικής μειοδοσίας και λοιπά εύηχα σχόλια των τελυταίων ημερών; Για ποιο λόγο υπάρχει τέτοια αντίδραση στη νομοθέτηση μίας μεταρρύθμισης με εκσυγχρονιστικά χαρακτηριστικά και μάλιστα από πολιτικούς που θέλουν να αυτοχαρακτηρίζονται φιλελεύθεροι;

Είναι απλό. Με τη λειτουργία του υπερταμείου δύναται να καταστεί εφικτή η επαγγελματική διαχείριση των δημοσίων επιχειρήσεων, η απουσία της οποίας αποτελεί το μεγαλύτερο καρκίνωμα που τρώει τα σωθικά του ελληνικού δημοσίου τομέα επί δεκαετίες. 

Εάν γίνει αυτό πράξη, το πολιτικό προσωπικό θα απωλέσει τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί το δημόσιο ως κομματικό λάφυρο, διαμοιράζοντας προνόμια στους εκάστοτε κομματικούς στρατούς. Το πελατειακό κράτος θα έχει υποστεί ένα καίριο πλήγμα.

Αναρωτιέται ακόμη κανείς την αιτία των αντιδράσεων; 
Βέβαια, πρέπει να τονιστεί πως είναι τουλάχιστον τραγελαφικό το γεγονός πως το υπερταμείο νομοθετήθηκε από αυτούς που πριν λίγο καιρό έσερναν τον χορό του εθνολαϊκισμού και σε αντίστοιχες περιπτώσεις έκαναν λόγο για "προδότες" και "γερμανοτσολιάδες".

Αυτό όμως, σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογεί την αντίδραση της σημερινής αντιπολίτευσης η οποία, εάν θέλει να πείσει πως αποτελεί κάτι αληθινά διαφορετικό στα πολιτικά πράγματα, θα πρέπει άμεσα να δώσει τέλος στο γαϊτανάκι του λαϊκισμού που έχει φτάσει την χώρα στον γκρεμό.

Προτεραιότητα όλων θα πρέπει επιτέλους να καταστεί η σωτηρία της χώρας και αυτή μόνο μέσω της εφαρμογής μεταρρυθμίσεων όπως αυτή του υπερταμείου μπορεί να επιτευχθεί.